JACQUES PERKGEDICHTENDERTIENDE DRUK(TEKST-UITGAVE)AMSTERDAM—S. L. VAN LOOY 1916
MATHILDEEEN SONNETTENKRANS IN VIER BOEKEN
BOEK I.ZOOALS EENS DANTE ALLEEN TER HELLE INSCHREED EN STATIG, STIL TOT MARO HEM GEMOETTE, ZOO WILDE IK DOOR DE WERELD GAAN......
IAAN DE SONNETTENKlinkt helder op, gebeeldhouwde sonnetten, Gij, kindren van de rustige gedachte! De ware vrijheid luistert naar de wetten: Hij stelt de wet, die úwe wetten achtte:
Naar eigen hand de vrije taal te zetten, Is eedle kunst, geen grens, die haar ontkrachtte; Beperking moet vernuft en vinding wetten; Tot heerschen is, wie zich beheerscht, bij machte: —
De geest, in enge grenzen ingetogen, Schijnt krachtig als de popel op te schieten, En de aard’ te boren en den blauwen hoogen:
Een zee van liefde in droppen uit te gieten, Zacht, éen voor éen — ziedaar mijn heerlijk pogen... Sonnetten, klinkt! U dichten was genieten. —
|
IISANCTISSIMA VIRGO’t Was bladstil, en een lauwe loomheid lag En woog op beemd en dorre wei, die dorstten; Zwaar zeeg, en zonder licht, een vale dag Uit wolken, die gezwollen onweer torsten.
Toen is het zwijgend zwerk uiteengeborsten, En knetterende donders, slag op slag, Verrommelden en gromden. Vol ontzag, Look ik mijne oogen, die niet oogen dorsten:
Een schelle schicht schoot schichtig uit den hoogen, En sloeg mij. Ik bezwijmde .... ontwaakte, en zag De lucht geschraagd door duizend kleurenbogen.
Daarboven, in een kolk van licht te pralen, Stond reuzengroot de Jonkvrouw, en een lach Voelde ik van haar verengeld aanschijn stralen.
|
IIIAAN MATHILDEWanneer de moeder van het licht weêr licht, En voor heur goud den zwarten mist doet wijken, Dan laat ze ’er stralen langs de bloemen strijken, En dankbaar doet elk bloemeke zijn plicht.
Zoodra de bloem de lieve zon ziet prijken, Dan wolkt ze wierook op in wolken dicht, En geurenmoeder wordt het moederlicht.... Ik moet, Mathilde, u aan de zon gelijken!
Gij zijt de moeder van deez’ liederkrans: Gij hebt dien met uw zonneblik geschapen In ’t zwarte hart; zoo ’t glanst, ’t is door úw glans.
Met úwe bloemen krans ik u de slapen, Uw eigen schepping leg ik om uw hoofd: Zoo zij uw naam voor eeuwiglijk geloofd! —
|
IVERATODe purpren avond was in ’t west verdwenen En glanzend zilver droomde op donkere aarde, — Toen is de blonde Muze mij verschenen.... Mijn ziel werd vuur, toe ... Sitemize Üyelik ÜCRETSİZDİR! |
|