Produced by Sophia Canoni. Many thanks to George Canonis
for his major work in proofreading.
Note: The tonic system has been changed from polytonic to monotonic.The spelling of the book has not been changed otherwise. Bold wordsare included in &. Footnotes have been converted to endnotes.
Σημείωση: Το τονικό σύστημα έχει αλλάξει από πολυτονικό σεμονοτονικό. Η ορθογραφία του βιβλίου κατά τα άλλα παραμένει ως έχει.Λέξεις με έντονους χαρακτήρες περικλείονται σε &. Οιυποσημειώσεις έχουν μεταφερθεί στο τέλος του βιβλίου.
Σειρά έργων γραφέντων επί τη βάσει του συγχρόνου πολιτισμού και τωντελευταίων προόδων των τεχνών και επιστημών.
ΝΕΑ ΕΚΔΟΤΙΚΗ ΕΤΑΙΡΙΑ
ΧΡΗΣΤΟΥ ΦΕΞΗ και ΒΑΣ. ΚΟΜΠΟΥΓΙΑ
1922
4 Μαΐου.
Πόσον χαίρω που ανεχώρησα! Καλέ μου φίλε, τι πράγμα είναι η καρδιάτου ανθρώπου! Να εγκαταλείψω σε που τόσον αγαπώ, που σου ήμουναχώριστος, και να βρίσκωμ' ευχαριστημένος! Ηξεύρω ότι μου τοσυγχωρείς. Μήπως αι λοιπαί μου σχέσεις δεν εξελέγησαν επίτηδες απότης τύχης για να στενοχωρούν μια καρδιά σαν την ιδική μου; Η καϋμένηΛεονώρα! Και όμως ήμουν αθώος. Έπταια εγώ ότι, ενώ τα ιδιότροπαθέλγητρα της αδελφής της μου παρείχαν ευχάριστον διασκέδασιν,εγεννήθη ένα αίσθημα, πάθος εις την δυστυχισμένη της καρδιά; Και όμωςείμαι εντελώς αθώος. Δεν υπέθαλψα τα αισθήματά της; Δεν εγοητεύθηκαεγώ εκ των αληθεστάτων εκφράσεων της φύσεως, που τόσες φορές, μαςέκαμαν να γελώμεν, όσον ολίγον γελοίαι και αν ήσαν; Δεν — ω, τι είναιο άνθρωπος ώστε να παραπονήται διά τον εαυτόν του! Αγαπητέ μου φίλε,σου το υπόσχομαι, θα βελτιωθώ, δεν θ' αναμασσήσω πλέον κανένα μικρόνκακόν, το οποίον μας παραθέτει η τύχη, όπως έκαμα πάντοτε· θ'απολαύσω το παρόν, το δε παρελθόν θα μου είναι παρελθόν. Βέβαια,έχεις δίκαιον, φίλτατε, τα βάσανα θα ήσαν ολιγώτερα μεταξύ τωνανθρώπων, αν δεν ησχολούντο (ο Θεός ηξεύρει διατί ούτω επλάσθησαν) μετόσην προθυμίαν της φαντασίας εις το ν' ανακαλούν αναμνήσεις τουπαρελθόντος κακού περισσότερο παρά να περνούν αδιάφορον παρόν.
Κάμε μου την χάριν να πης εις την μητέρα μου ότι θα φροντίσω όσον τοδυνατόν καλύτερα διά την υπόθεσίν της, και θα της δώσω εντός ολίγουείδησιν περί τούτου. Ωμίλησα με την θείαν μου και δεν την ηύρακαθόλου κακήν γυναίκα, ως μας την παριστάνουν· είναι φαιδρά καιοξύθυμη γυναίκα με καλλίστην καρδίαν. Της εξέθεσα τα παράπονα τηςμητρός μου διά το κατακρατούμενον μερίδιον της κληρονομιάς· μουεξήγησε τους λόγους, τα αίτια και τους όρους, υπό τους οποίους θα ήτοπρόθυμη το παν να μας παραδώση και περισσότερα από όσα εζητούμεν —τέλος πάντων ας είναι, δεν θέλω τώρα τίποτε περί τούτου να γράψω, πεςεις την μητέρα μου, πως όλα θα τελειώσουν καλά. Και ηύρα πάλιναγαπητέ μου, στην μικρήν αυτήν υπόθεσιν, ότι αι παρεννοήσεις και ηραθυμία περισσότερα ίσως κακά γεννούν εις τον κόσμον παρά η πανουργίακαι η κακία. Τουλάχιστον τα τελευταία αυτά είναι βεβαίως σπανιώτερα.
Άλλως ευρίσκομαι εδώ κάλλιστα. Η ερημία είναι διά την καρδίαν μουπολύτιμον βάλσαμον εις αυτήν την παραδείσιον χώραν, και αύτη η τηννεότητα αποπνέουσα ώρα θερμαίνει με κάθε αφθονίαν την καρδίαν μου,που συχνά ριγεί. Κάθε δένδρον, κάθε θάμνος είναι δέσμη ανθέων, και θαεπιθυμούσε κανείς να γίνη πεταλούδα, διά να δύναται ν